Ebû Hüreyre radiya'llâhu anh'den rivâyet olunduğuna göre (bir kere) 
Nebî salla'llâhu aleyhi ve sellem'e (muayyen bir yaşta) 
matlûbı (olan bir devesi) ni istemek üzere (bedevî ) birisi gelmişti. 
Ve (bedevîlik âdeti üzere) talebinde huşûnet göstermişti. 
Ashâb-ı Nebî bu bedevîye (kavlen veya fi'len) 
haddini bildirmek istemişlerse de 
Resûlullâh salla'llâhu aleyhi ve sellem:
- Bu adamı bırakınız (, dokunmayınız!) Her sâhib-i hakkın (edeb dâiresinde) 
hakk-ı talebi vardır, buyurmuş, sonra da: 
- Devesi yaşta bir deve veriniz! di (ye emr et) miş. 
Ashâb-ı Kirâm:
- Yâ Resûlallâh! O yaşta deve bulamıyoruz, ancak onun devesinden daha 
değerli bir yaşta vardır, demişlerdir. Bunun üzerine 
Resûl-i Ekrem: 
- Bunu veriniz!. Sizin en hayırlınız borç verimi en güzel olanınızdır, buyurmuştur. 
 
